M A R U J A

Time
flies so fast, grabe! 2 more days and April na. Parang kahapon lang eh nag
balentayms day tapos ngayon heto magse-semana santa na agad then summer na
naman. whew! Ang bilis ng mga araw talaga. Sa kabisihan ko netong past days di
ko tuloy nabati dito sa prenster blag ang daughter ko ng happy birthday. Nways, belated hapi birthday to my
dear Keziah who turned 11 last mar15.

Di
ko nakunan ng pic yung cake mo. kaya eto na lang baked macaroni ang ilalagay ko
kasi eto naman ang most requested mong lutuin ko nung bday mo. Impernes,
masarap naman talaga ako magluto ng spaghetti o baked macaroni. Gustong gusto
to ng mga dyunakis kong mga bagets. Yung broth cubes tsaka oregano ang isa sa
nagpapasarap sa lutuin na to. Siempre with lots of ground beef and mushrooms
din ang nilalagay ko para hindi naman nakakaumay yung pasta. 

at
pwede ba naman mawala ang walang kamatayang pansit? Pampahaba daw ng buhay.
(pampahaba ng dusa at saya) Lol!

                                                    **********************

Belated
hapi 20th birthday na rin sa niece ko, Tweetums Kay.
Dalagang dalaga na talaga pamangkin ko na to. Pwedeng pwede na. hehehe! 

                                                    **********************

The
other week galing  Thailand  ang chat buddy kong si Mike (a.k.a. wow_kalabaw)  and
this is what I’ve got from him as pasalubong. Spicy
Sampalok!!!!! First time ko nakalamon ng maanghang na sampalok.

Di
ko alam kung business trip pinunta nila dun sa Bangkok basta ang naalala ko
lang eh ang dami nyang chika sa akin tungkol sa mga torohan doon at mga kung
anu-anong exhibitions ng pekpek ang pinanood nila dun na ginawa ng mga bar
girls.Nag piyesta din ata mata nila sa mga topless na bebots dun sa Phuket. Sweet
din naman tong si Mike kahit napaghahalatang mahilig. Lol! May kapilyuhan din
tong mokong na to at dumayo pa ng Thailand para makakita nga mga
klase-klaseng dyoga. Pinadala via LBC ang pasalubong nya sa akin. Di ko lang
sure kung may free na damit pantulog pag bumili ng sampalok sa Thailand.Kasi
kasama tong pair of sleepwear dun sa pouch eh. Hehehe!

Sinukat
ko nga agad tong pantulog at ang sarap din ng  haplos ng tela sa katawan,
malambot ang yari, maganda ang kulay at fit na fit talaga. Kaso lang yung
paksyet na panty eh bakat na bakat yung keps ko. Asus! As if naman may balak
akong gawing pang gimik ang damit na to. Bwahehe! Panalong kombinasyon pala ang
lumamon ng sampalok habang nakasuot ng seksing pantulog. Lol. Salamat Mike, sa
susunod ulit ha?

                                                    ***********************

Now I can upload my cellphone pics sa pc dahil
sa walang kupas na kabutihang loob ni Vic
(a.k.a. Juror, chat buddy ko rin). Binigyan nya ako ng Bluetooth.
Wala kasi ako mabiling USB Data Cable sa lugar ko para sa cellphone unit na
gamit ko. 

Pero
duda ko nanalo sa ending tong friend kong to kasi pati si Kevin eh binilhan ng soccer gloves na pang goalie. Matagal na tong
inuungot sa akin ng dyunakis kong bagets na bilhin para sa soccer nya. Eh ang
mahal kaya neto. Buti na lang anjan si ninong vic na isang jueteng lord
(joke!), hehehe! ninong na itatawag namin sayo nina Kevin at Ziah. Bait bait mo
kasi, mwah! Mwah! Mwah!

                                                     ***********************

Sa
excitement (o ka-ignoramus) ko kung panu gamitin ang Bluetooth
eh panay kuha ko ng pics sa cp ko para subukan mai-upload agad. Eto,
pati tuloy pc workstation ko eh kinunan ko ng pic. Hehehe! Eto talaga ang haven
ko. Nasa loob to ng kwarto ko. Men, dito ako madalas naglalandi o nag aaliw.
Syet! Sa lugar na to nabuo ang dalawang istorya ng buhay-pag ibig ko sa internet na puro
olats naman. Syet ulit! Dito, ang lugar na to ang naging saksi sa mga kasayahan ko (kasarapan din. lol.), hinagpis at
kalungkutan. Naks!
Lol! Dito ko rin kinakausap ang mga natagpuang friends ko sa chat na minsan
sinisira araw ko sa kakukulit nila sa webcam ko. hehehe!

Madalas pag libre na ako sa mga house chores ko o kahit nagbabalot ako ng pinakamamahal kong polvoron ko
eh dito pa rin ako madalas naka upo sa harap ng ‘pyuter. Pansinin nyo katabi na
rin ang tv at dvd player sa pc table… sabay na rin kasi ako nanonood ng
palabas sa tv o movie habang nagcha-chat o ginagawa ang kung anik-anik pang
internet stuff. (I’m into digital scrapbooking at present). Mahal na mahal ko
tong computer ko na to gaya ng
pagmamahal ko dati sa taong nagbigay neto sa akin noon.Kahit wala na kami eh
iniingatan ko pa rin tong mga alala nya sa akin. Bow!

Kung tatanungin ako ng
Diyos kung gaano kita minahal, ang isasagot ko, 10 beses na higit pa sa
nararapat. Minahal kita hindi dahil pakiramdam ko lang tama, pero dahil ginusto
ko yung naramdaman ko at walang kung ano pa man.

Minsan mo na akong
tinanong kung pinagsisisihan kong nakilala kita. Sinabi
ko hindi. Ngayon na nga siguro ang araw na kinatatakutan ko. Dahil kapag
tinanong mo ulit sa akin yan, alam kong oo na ang isasagot ko. Sa lahat kasi ng nangyari
sa buhay ko, ikaw lang ang gusto kong burahin. Wala
ng iba.

Alam kong tama na tong ginagawa ko ngayon. Tama ng
mawala ka sa buhay ko. Dahil
alam kong wala ng pag-asa yang sinasabi mong pagkakaibigan natin. Tanga lang ako na minsan kong inisip na yun ang pinanghahawakan ko pero
hindi pala. Dahil
pinili mo pa rin akong saktan kahit alam mong dapat naging isa kang kaibigan.

Nung mga panahong
ikaw at ikaw lang ang kailangan ko, hindi man lang kita mahanap. At kahit alam
kong alam mo yon, pinili mong tiisin ako. Ngayon hindi na ko umaasang nandyan
ka pa, dahil simula palang nang-iwan ka na.

Itinapon ko na rin
ang lahat ng kasinungalingang sinabi mo na ang masakit ay pinaniwalaan ko. Nang
sinabi mong importante ako sa yo at hindi mo kayang wala ako, kagaguhan lang
yon. Siguro napilitan ka lang sabihin yon, o di kaya, sinadya mo para paasahin
ako.Ngayon, lahat ng binitawan mong salita, wala ng halaga. Simple lang ang
rason: dahil wala ka ring kwenta.

Wala na rin akong
pakialam kung nagustuhan mo man ako o hindi. Ang importante, nagbigay ako ng
buong buo at ni minsan ay hindi humingi ng kahit anong kapalit. Kahit papano,
naturuan mo akong maging matatag. Natuto na rin akong tumigil sa paghahabol at
pag-iyak sa taong manhid na tulad mo.

Siguro nga nasira mo na ang lahat sa akin. Ang
paninindigan ko, tapang at paniniwala ko, pati ang katauhan ko, pero kaya kong
ibangon ang sarili ko at mabuhay ng wala ka. Ako pa rin to. Oras at araw lang ang
nagbago.

Ngayon na ang
huling beses na sasabihin ko ito sa yo. Ngayon na ang huling pagkakataon na
iisipin kita. Lahat ng bagay na dumaan, burado na. Pati buhay ko,
bago na. Ngayon na ang huling oras na mamahalin kita. Ngayon na ang tamang oras
para sa lahat, para malaman mo kung gaano mo ako sinaktan. Tapos na yon lahat
ngayon. Ito na ang huling araw ng paghihirap…Tama na, tapos na. Pero sa
huling araw na ito, isa lang ang sigurado ako…

Hindi ito ang
huling araw na sinabi ko lahat to.(Ayy! Nyeta! tanga
ko talaga. Grrrr! hehehe!)

hay ambot! sobrang bisi talaga ng lola nyo ngayon at di na maasikaso ang "blag" nya  na to. sus, dami ko pa naman sana  balak  i-post dito  kaso  di talaga  pwede  magtagal  si gandang-maruja  sa "prenster blag" dahil sa inaasikasong kumikitang pangkabuhayan ng lola. putragis, hirap talaga kumita ng pera. pakiramdam ko nakukuba na ako sa kagagawa ng polboron. may times na parang anak-araw na tsura ko sa pamumuti ng todo nang dahil sa sako-sakong arinang niluluto ko.  sumasakit na pwet ko sa kauupo para balutin ang libo-libong polboron at mag ayos ng packaging. bahay ko halos amoy-polboron  na rin lagi at dasal ko lang na sana wag akong maging utak-polboron din. hehehe! syet! (katok sa kahoy). pero kelangan pag igihan ko tong bisnis ko kasi bread and butter ko to at dito ko nabubuhay mga bagets at ampon ko. pucha! lately, sa dami ba naman ng nilapitan ko (mostly luhaan ako sa naging sagot na resulta) eh halos duguin ako bago nakahanap ng mauutangan ng malaki-laking puhunan kaya ngayon na nabigyan ako ng pagkakataon ulit (naawa din si Lord sa akin) eh kelangan umayos talaga ako. kelangan yumaman na ako para makabili na ako ng lalaki na ibabahay ko. ganda ng plano ko ano? hehehe!

hahaaay… sus ipo-post ko sana dito yung naipangako ko kay kupal yung tungkol sa 7 secrets of successful sex pero next time na lang siguro yung mga ganung tema ng kalibugan. kups, next time na lang ha? bisi-bisihan ang lola mong tukmol.

nways, para dun sa mga hindi nakakaalam sa madalas ko pagkaabalahan … eto po yung bumubuhay sa amin at nagpapa aral sa mga anak ko. sana bumili kayo. lols! joke!

Compassionate

adjective

Definition: having
tender feelings

1. Feeling or expressing pity: commiserative, condolatory,
     pitying, sympathetic.
            
2. Concerned with human welfare and the alleviation of  suffering: charitable,
   human,
   humane,
   humanitarian,  merciful.

Antonyms: cruel, hard, harsh, hateful, indifferent,
mean, merciless, tyrannous

Compassionate… this is the 2nd adjective i valued to
describe myself.

Due to scheduled power
interruption for whole day in my area, I ended killing my time to an
air-conditioned net café downtown. I had a very  nice
"not-so-usual" chat conversation to a "friend" last wednesday.i
enjoyed the flow of the chat that lasted for a couple of hours. it made my mind
fully occupied with deep thoughts when i was on my way home riding the jeepney
and it even keep me wide-awake the whole night of wednesday. we exchanged
questions…sensible questions concerning ourselves. But he asked one question
that really caught me at hanggang ngayon pag naaalala ko yun eh natatawa ako sa
sarili ko. I can’t make it known here the exact question na tinanong nya sa
akin but it’s something like “what makes me think that I will be a good real
lifetime partner?”. Simpleng tanong kung pakikinggan pero kelangan ng malalim
na sagot. I regretted kasi thinking back…di ko nasagot ng maayos ang tanong. I
mean yung sagot na tipong pang-essay sana ang maganda. Yung tipong pang A+ ang
rating. But instead , I enumerated to him 3 qualities about me…sabi ko,
1. mabait ako. 2. compassionate 3. hmmmm.. domesticated (?) hehehe.

Obviously, hindi
remarkable ang mga sagot ko.

Para akong grade-schooler sa sagot ko.
pero kelangan ko ba talaga mag pa-impress sa kanya? I wasn’t bluffing when I
typed those 3 qualities. NOT that I want him to take me. At this point in my
life, I mean I think I have live longer enough para makilala ko ang sarili ko,
kung sino ako at kung ano ang gusto ko. Despite of being unwed single mom for
16 years… having a complete family remains my ultimate dream.

Will I be a
perfect lifetime partner? Sure it’s impossible….but I know I’ll make
myself a good one. So how’s my being
compassionate has to do with making a good partner? well,  husbands have
weaknesses too … wives has to be there for them… sympathetic/compassionate.

it feels so good, so real good that even for one day…just a day, everything is alright. i laughed like ive never been able to laugh like this before. for a day i took a rest from all the troubles. i feel so light like i’m being cared. wish i can have more day offs in the future…just like today.

"wether you’ve been through your worst time or it is yet to come, always remember that life can only be summed up to 3 words….it goes on."

received this text message this morning and it hit me. somehow medyo nakagaan ng loob yung text na yun. kahapon yata ang isa sa mga pinaka lowest times of my life. expectations crumbled. i needed help. i extended my hand to a "friend", begged him if he can pull me away from the edge. he refused. he turned his back on me. he said he can’t help me. then i felt numbed.

Istorya ng totoong-buhay ni Chris Gardner, a  single dad and his struggle to survive and fulfill his american dream in San Francisco in 1981. As expected, tulo to the max luha ko nung pinapanood ko to. If u are feeling down on your luck sa buhay…eh eto dapat ang panoorin.

I really liked this movie. Lalo na yung isang poignant scene where Will Smith is telling his son (real-life son nya yung nasa movie):

“Don’t ever let someone tell you that
you can’t do something. Not even
me. You’ve got a dream; you’ve got
to protect it. You want something,
you go get it. Period.”  

Amen to that. Astig! Bihira ang mga ganitong klaseng tatay na may bayag talaga. Yung gagawin ang lahat para hindi mahiwalay sa anak. Di alintana kung ano nagiging itsura nila sa publiko para lang ma-pursue ang pinapaniwalaang kaligayan. Kaya nga never mind the wrong spelling of "happiness", what’s important is the real meaning of it. May ilang Chris Gardner pa kaya meron sa totong buhay ngayon?

Relate na relate ako siempre. Isang single dad din ako na matatawag. May panahon na pagod na rin ako sa mga struggles on how to make both ends meet. Yung walang kang malapitan lalo na sa kagipitan sa pera, yung tinatalikuran ka sa mga pakiusap mo. They always have doubt. Minsan nga eh sasaktan pa kaluluwa mo. Mapapa-aray ka na lang sa tinding sakit. Pero kasehodang mahirap lang kami …ang importante naka broadband ang internet ko. Nyehehe! Di nga, ano pa nga ba ang mas hihigit pa sa kaligayahan ang makitang sama-sama kami ng dalawang anak ko thru thick and thin.

THE BOOK

From The Publisher:

The astounding
yet true rags-to-riches saga of a homeless father who raised and cared
for his son on the mean streets of San Francisco and went on to become
a crown prince of Wall Street. At the age of 20, Chris Gardner arrived
in San Francisco to pursue a promising career in medicine. However, he
surprised everyone and himself by setting his sights on the competitive
world of high finance. Yet no sooner had he landed an entry level
position at a prestigious firm, Gardner found himself caught in a web
of incredibly challenging circumstances that left him part of the
city’s working homeless with his toddler son. Motivated by the promise
he made to himself as a fatherless child to never abandon his own
children, the two spent almost a year moving from shelters, "HO-tels",
and soup-lines. Never giving in to despair, Gardner makes an
astonishing transformation from being part of the city’s invisible to
being a powerful player in its financial district. Here is the story of
a man who breaks his own family’s cycle of men abandoning their
children, a story that appeals to the very essence of the American
Dream.

"Chris Gardner: I’m so happy that this whole thing is happening,
and I just want to stress that this book and this movie isn’t just
about me, it’s about every mother who also had to be a father, every
father who also had to be a mother, and everyone who’s made the choice
to follow their dreams."